انجام شود نه در يك كلمه . بنابراين ، در كلمات دنيا - بنيان - صنوان و قنوان به دو علت ادغام جايز نيست : 1 - در صورت ادغام ، تلفظ دشوار مىشود . 2 - در صورت ادغام ، ممكن است اين كلمه شبيه كلمات ديگر كه نتيجتا در معناى آن تغيير وارد گردد . برخى مثالهاى ادغام با غنّه به صورت زير است : من يّشآء - خيرا يّره - من مّآء - من نّوركم - من وّلىّ - خير وّ ابقى - قول مّعروف - يومئذ نّاعمة . تذكر : تا زمانى كه دليل ديگرى وجود نداشته باشد حكم ادغام در حال خود باقى است و بايد به آن عمل شود . امّا گاهى به علت خاصّى در ادغام برخى كلمات قرآنى اختلاف وجود دارد . يكى از اين موارد در بعضى حروف مقطعه است ، مانند ادغام نون ساكن « يس » در حرف واو « و القران » و ديگرى نون ساكن در واو « و القلم » در آغاز سورهء قلم كه به روايت حفص ، در صورت پيروى از طريق « شاطبيه » فقط وجه اظهار صحيح است و امّا از طريق « طيبة النشر » دو وجه اظهار و ادغام نقل شده كه وجه اظهار مشهورتر است . 2 - 2 - ادغام بىغنّه هنگامى است كه بعد از نون ساكن يا تنوين يكى از دو حرف « ل - ر » واقع شده باشد . نكتهء قابل ذكر اين است كه حرف نون ساكن و حرف راء در عبارت « من راق » سوره قيامه ادغام نمىشود بلكه بين آنها عمل سكت اتفاق مىافتد ؛ يعنى بدون قطع شدن نفس ، لحظه‌اى روى نون ساكن صدا قطع مىشود . مثال :